Orman Amenajmanı Birimi, 1857 yılında kurulan Yüksek Orman Mektebi'nin 1934 yılında Ankara Yüksek Ziraat Enstitüsü'ne bağlanmasından sonra, "Orman Siyaseti ve Orman Amenajmanı Enstitüsü" adı altında o yıl kurulan beş enstitüden birisi olarak faaliyete başlamıştır. Birimin yönetim ve eğitim faaliyetleri 1934-1936 yılları arasında Mazhar DİKER, 1937-1939 yıllarında Alman Profesör PFEFFERKORN, 1940-1948 yılları arasında yine Mazhar DİKER tarafından yerine getirilmiştir. 1948 yılında Orman Fakültesi'nin İstanbul Üniversitesi'ne bağlanması üzerine Enstitü'nün adı "Orman Politikası ve Orman Amenajmanı Enstitüsü ve Kürsüsü" olarak değiştirilmiştir. Birim yönetimi 1948-1952 yılları arasında Mazhar DİKER, 1952-1964 yılları arasında önce Şeref Nuri İLKMEN ve Fikret SAATCİOĞLU, sonra da Selahattin İNAL tarafından yerine getirilmiştir. İNAL'ın bu görevi, Orman Politikası ve Orman Amenajmanı Enstitü ve Kürsüsünün biri Ormancılık Politikası diğeri Orman Amenajmanı şeklinde iki ayrı kürsüye ayrıldığı 1964 yılına kadar sürmüştür.1964 yılında bağımsız hale gelen Orman Amenajmanı Biriminin yönetimi, bu yıldan itibaren 1985 yılına kadar İsmail ERASLAN tarafından yürütülmüştür. Birim, 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu uyarınca 1982 yılında yapılan yeni düzenlemelerle Orman Mühendisliği Bölümü içinde yine Orman Amenajmanı adı ile ayrı bir Anabilim Dalı olarak yer almış ve kendisine eski Orman Hasılatı ve Biometri Birimi de bağlanmıştır. 1996 yılında bu birliktelik sona ermiş ve eski kürsüler iki Anabilim Dalı halinde faaliyetine devam etmiştir. Anabilim Dalı Başkanlığı görevini 1985-1991 yılları arasında Abdulkadir KALIPSIZ, 1992-1996 arasında Hüseyin Cahit ŞAT yürütmüştür.

Orman Amenajmanı Ana Bilim kapsamına giren konular, orman işletmelerinin ve kent ormanlarının etüt, envanter ve planlanması, orman kaynaklarının lokal, bölgesel ve ulusal bazda envanteri; bu kaynakların ulusal, bölgesel ve yerel amaçlara göre planlanması konumsal orman fonksiyonlarının belirlenmesi; ormanların karbon bağlama, oksijen üretme ve toz tutma kapasitelerinin ölçülmesi ve izlenmesi; üretim ve faydalanmanın optimizasyonu; plan uygulamalarının izlenmesi ve denetlenmesi; ara revizyonunun yapılması; uygulama sonuçlarının değerlendirilmesi; süresi biten planların yenilenmesidir.